Διαμορφώνεται ως ένα ζωντανό κτίριο που συνδέει το δημόσιο με τον ιδιωτικό χώρο μέσα από μια διαπερατή αρχιτεκτονική ιεραρχία. Το έργο αξιοποιεί το τριγωνικό οικόπεδο και την κλίση του εδάφους για να οργανώσει τους κοινόχρηστους χώρους στα κατώτερα επίπεδα με υπαίθριο κλιμακωτό κήπο, αναγνωστήρια και γυμναστήριο και τα δωμάτια των φοιτητών στους τέσσερις ανώτερους ορόφους, διατεταγμένα σε γραμμικές συστάδες με κεντρικό διάδρομο και εξώστες. Η κεντρική υπαίθρια αυλή και ο καλυμμένος χώρος στο ισόγειο προσφέρουν οπτική διαμπερότητα προς το γραμμικό πάρκο Γαρυλλή, καλώντας τον περαστικό να εξερευνήσει τον χώρο και ανατρέποντας την αίσθηση απομόνωσης που χαρακτηρίζει τα γειτονικά κτίρια.​

Η κάθετη ανάπτυξη του πρασίνου από το έδαφος μέχρι το πράσινο δώμα με φωτοβολταϊκή πέργκολα αποτελεί τον πράσινο κορμό της σύνθεσης, λειτουργώντας ως μικροκλιματικός ρυθμιστής που μειώνει τα θερμικά φορτία και βελτιώνει την ποιότητα του αέρα. Η όψη προσφέρει μεταβλητότητα μέσω προκατασκευασμένων στοιχείων από ανακυκλωμένα υλικά από perforated μέταλλο σε κατακόρυφες δοκίδες και ενσωματωμένα φωτοβολταϊκά συστήματα εξασφαλίζοντας ευελιξία στον σκιασμό, την ενεργειακή αυτάρκεια και την προσαρμοστικότητα στις μεταβαλλόμενες περιβαλλοντικές συνθήκες.​

Ο βιοκλιματικός σχεδιασμός ενσωματώνει στρατηγικές παθητικού ελέγχου φυσικό διαμπερή αερισμό, διαχείριση ηλιασμού μέσω εξωτερικών βεραντών, ενδημική φύτευση χαμηλών απαιτήσεων και έξυπνη διαχείριση όμβριων υδάτων συνδυασμένες με ενεργητικά συστήματα φωτοβολταϊκών, στοχεύοντας σε ένα κτίριο μηδενικού ενεργειακού ισοζυγίου που λειτουργεί ως πράσινος πνεύμονας για την αστική περιοχή της Λεμεσού.

Ομάδα μελέτης: Άκης Στεφανίδης, Κωνσταντίνος Βασιλειάδης, Χρίστος Ιταλός, Γιώργος Αλεξάνδρου, Αναστασία Κολμπαζίδου, Αναστασία Ιερονύμου.