Έτσι, η κεντρική ιδέα βασίστηκε στην σχεδιαστική εργαλειοποίηση των βιοκλιματικών πρακτικών, οδηγώντας στη μορφολογική τους ταύτιση με τον σχεδιασμό του κτιρίου. Σημειώνεται ότι αυτή η μορφή «Ζ» είναι ευθυγραμμισμένη με τον νότο για την επίτευξη του βέλτιστου ηλιασμού και ηλιοπροστασίας, ενώ οι μεγάλες νότιες γυάλινες επιφάνειες που εσωκλείει, επιτρέπουν τον φυσικό φωτισμό και ενοποιούν το εσωτερικό με το εξωτερικό. Οι χώροι μεταφράστηκαν σε όγκους και δημιούργησαν μια σύνθεση που τοποθετήθηκε στις κοιλότητες αυτής της λευκής μορφής και διαχωρίζονται σε κοινόχρηστους στο ισόγειο και ιδιωτικούς στον επάνω όροφο. Η διαφοροποίηση στην υλικότητα των όγκων ακολουθεί τη διαφοροποίηση στην εσωτερική τους λειτουργία, ακολουθώντας το θεμελιώδες μότο του μοντερνισμού, «η μορφή ακολουθεί τη λειτουργία». Ταυτόχρονα, ο όγκος του ορόφου προβάλλεται στη δυτική πλευρά, δημιουργώντας έναν στεγασμένο εξωτερικό χώρο και μειώνοντας έτσι τα δυτικά ηλιακά φορτία κατά τους καλοκαιρινούς μήνες. Στο πλαίσιο της προσέγγισης του βιοκλιματικού σχεδιασμού, δημιουργήθηκε ένα μικρό αίθριο, το οποίο εκτός από το έμμεσο φυσικό φως που παρέχει, λειτουργεί και ως αιολική καμινάδα, μειώνοντας έτσι τα θερμικά φορτία του καλοκαιριού και ευνοώντας τις συνθήκες για φυσικό διαμπερή αερισμό. Αυτά και σε συνδυασμό με τα συστήματα HVAC υψηλής απόδοσης και το φωτοβολταϊκό σύστημα, οδήγησαν σε ένα κτίριο μηδενικού ενεργειακού ισοζυγίου, επιτυγχάνοντας έτσι τον αρχικό του στόχο.

Φωτογραφίες: The Naũt Studio