Με αφετηρία τον προσανατολισμό του διαγωνισμού σε υλοποιήσιμους στόχους και με βάση την έλλειψη αναγνωρίσιμων σημείων δημόσιου χώρου σε επίπεδο γειτονιάς, επιλέξαμε να ασχοληθούμε με την δημιουργία μιας πρότασης, που θα κινείτο στη σφαίρα ενός «πάρκου γειτονιάς». Για να καταλήξουμε στην μορφολογική επίλυση της ιδέας, καταπιαστήκαμε με την έννοια της εισχώρησης του πρασίνου στον αστικό ιστό (τόσο εννοιολογικά όσο και χωρικά). Με βάση αυτό παρατηρήσαμε την εισχώρηση του πρασίνου στον αστικό ιστό της Θεσσαλονίκης μέσω των ρεμάτων (διαγ. 1), τα οποία όμως εισχωρούν μόνο οπτικά και όχι λειτουργικά. Έτσι καταλήξαμε σε μία λύση, η οποία πραγματεύεται μία ανάλογη εισχώρηση του πρασίνου στον αστικό ιστό, αλλά αυτή τη φορά σε μικρότερη κλίμακα, σε επίπεδο Ο.Τ. και με τέτοιο τρόπο, ώστε ο άνθρωπος να συνδιαλέγεται με αυτό και να μην αποτελεί απλώς ένα «στοιχείο διακόσμησης του χώρου». Το πράσινο διαμορφώνει ή οδηγείται σε σημεία λειτουργικής αναφοράς για την κάλυψη των διαφόρων λειτουργικών αναγκών ενός πάρκου (διαγ. 2) που απευθύνεται σε όλους τους κατοίκους ανεξαρτήτως ηλικίας, μορφωτικού επιπέδου κλπ. Η χωρική έκφραση της ιδέας αποδόθηκε με ένα οργανικό τρόπο, παραπέμποντας στη φύση.