Αυτή η διώροφη κατοικία στη Λεμεσό, αναπτύχθηκε πάνω από μία υφιστάμενη ισόγεια κατοικία. Η στατική ανεπάρκεια του υφιστάμενου κτιρίου να παραλάβει τα φορτία της νέας κατοικίας, οδήγησε σε εξειδικευμένη στατική επίλυση, η οποία ενέπνευσε την κεντρική ιδέα καθορίζοντας την μορφολογική επίλυση του κτιρίου. Έτσι, το κτίριο περικλείεται από τον στατικό φορέα ο οποίος αναλύεται μορφολογικά σε τρία πλαίσια σχήματος «Π», και μεταφέρει τα φορτία στο έδαφος, παρακάμπτοντας το υφιστάμενο κτίσμα. Αυτά τα πλαίσια που περικλείουν την νέα αλλά και την υφιστάμενη οικοδομή, ενοποιούν οπτικά ολόκληρο το κτίριο και το χαρακτηρίζουν μορφολογικά. Από πλευράς υλικότητας κυριαρχεί το ψυχρό γκρίζο χρώμα το οποίο προσδίδει μία σοβαρότητα, συνδυασμένο με το ξύλο το οποίο ως γήινο, πιο θερμό υλικό προσδίδει την τελική αναγκαία ισορροπία στο σύνολο. Τέλος, ο ιδιαίτερος προσανατολισμός του κτιρίου (αφού η νότια πλευρά του είναι «τυφλή»), οδήγησε στο «άνοιγμα» του κτιρίου προς δύση και ανατολή για εξασφάλιση φωτισμού και ηλιασμού, ενώ η τοποθέτηση κατακόρυφων κινούμενων περσίδων στη δυτική πλευρά, το προστατεύουν από υπερθέρμανση κατά το καλοκαίρι.